Tuesday, September 6, 2016

એડીટરે કહ્યુ ગરીબ માણસ આપણો વાચક નથી

દક્ષિણ ગુજરાતથી પાછા ફર્યા બાદ મન વ્યાકુળ થઈ ગયુ હતું, શેરડી પકવતા ગરીબ ખેતી મજુરીની જીંદગી મારી આંખ સામેથી ખસતી ન્હોતી, હું અમદાવાદ આવી યુપીએસસી પાસ કરી કલેકટર થવા આવી હતી, પણ ગરીબોની વાત લઈ જયારે કલેકટર પાસે ગઈ તેમણે કહ્યુ તંત્ર લાચાર છે કઈ થઈ શકે નહીં, તેના કારણે મારી લાચારીમાં વધારો થયો હતો, મેં તે તો નક્કી કરી નાખ્યુ હતું હવે કલેકટર તો થવુ જ નથી કારણ તે કોઈની જીંદગીમાં કોઈ ફેર લાવી શકતો નથી, પણ શુ કરવુ છે તેની પણ ખબર પડતી ન્હોતી.

અમદાવાદના પત્રકારત્વનો અભ્યાસ ચાલુ હતો, એટલે એક તો નક્કી હતું કે પત્રકાર થઈશ, મનમાં એવી ઉંડી આશા પણ હતી જયા કોઈ મદદ કરી શકે નહીં ત્યાં પત્રકારત્વ મદદ કરે છે. એટલે યુપીએસસીનો વિચાર પડતો મુકી આખરે પત્રકાર થવાનું નક્કી કર્યુ, અભ્યાસ પુરો થયો અને 2006માં પત્રકારત્વની દુનિયામાં પગ મુકયો, પત્રકાર તરીકેની જીંદગી શરૂ થઈ, કોઈ દિવસ મને મારા એડીટર પ્રેસ કોન્ફરન્સમાં મોકલે તો કોઈ દિવસ ટીબેટીયન માર્કેટમાં કઈ નવી ડીઝાઈનના સ્વેટર આવ્યા છે તેની માહિતી લેવા મોકલે, મેં કામ તો શરૂ  કર્યુ, પણ કોણ જાણે મારૂ મન આનંદમાં રહેતુ ન્હોતુ, પત્રકાર તરીકે મળવા પાત્ર માનપાન પણ મળતા છતાં અંદરથી કઈ મઝા આવતી ન્હોતી.

મને લાગ્યુ કે હું જે પત્રકારત્વ કરી રહી છુ, તેમાં તો ગરીબ માણસની કોઈ વાત આવતી જ નથી, એક અખબાર કેવી રીતે ગરીબ માણસોની વાત કર્યા વગર અખબાર બહાર પાડી શકે. હું મારા મનના પ્રશ્ન સાથે એડીટરની ચેમ્બરમાં દાખલ થઈ, તેમણે મારો પ્રશ્ન સાંભળ્યો અને મને સમજાવ્યુ કે જો તુ જે ગરીબ માણસોની વાત કરે છે, તે આપણો વાચક નથી અને તે આપણને જાહેરખબર પણ આપી શકતો નથી, જે તે આપણુ છાપુ ખરીદતો નથી અને જાહેરખબર આપતો નથી તો તેના સમાચારને કઈ રીતે કોઈ અખબાર સ્થાન આપે.

હું બીજી વખત નિરાશ થઈ, મને લાગ્યુ કે મારૂ પત્રકારત્વ કોઈને જીવાડી શકે નહીં તો મારે આ કામ પણ કરવુ નથી, પણ હવે કરીશ શુ.. હું મુંઝાઈ ગઈ, મેં મારી માને ફોન જોડયો ,તે ભણેલી નથી, છતાં મને લાગ્યુ કે તે રસ્તો બતાડશે.માએ મને કહ્યુ બેટા ચીંતા કરીશ નહીં તને મઝા આવે તેવુ કોઈ પણ કામ કર. સાવ બ્લેન્ક થઈ ગઈ હતી. એક દિવસ ટાઈમ્સ ઓફ ઈન્ડીયાના એક સમાચાર ઉપર નજર પડી, તેમાં વાડીયામાં ચાલતા દેહવિક્રયના ધંધા અંગે લખ્યુ હતું, મેં વાડીયા જવાનો નિર્ણય કર્યો, અમદાવાદથી બસ પકડી પાલનપુર ગઈ, ખીસ્સામાં પૈસા પણ ઓછા હતા. ત્યાંથી પુછતી પુછતી વાડીયા સુધી પહોંચી, પણ રસ્તામાં વાડીયાનું સરનામુ પુછુ ત્યારે લોકો મારી સામે બહુ વિચીત્ર નજરે જોતા હતા.

વાડીયા પહોંચી ત્યારે હાઈવેથી ગામ સુધી જવાનો પાકો રસ્તો પણ ન્હોતો, ઉબડખાબડ કાચો રસ્તો, ગામમાં ગઈ, સ્કુલ હતી, પણ સ્કુલ છેલ્લાં કેટલાય વર્ષોથી ખુલી જ ન્હોતી, કાચા મકાનો ગરીબ માણસો, મને થયુ આવુ કેવી રીતે બને દેહવિક્રયના ધંધામાં તો ખુબ પૈસા મળે તો પણ આ માણસો ગરીબ કેમ છે, પીવાનું પાણી પણ ગામમાં મળે , દવાખાનુ નહીં આ તો કેવુ ગામ. મને લાગ્યુ કે મારે અહિયા જ રોકાઈ જવુ જોઈએ, હમણાં આ સ્ત્રીઓને ધંધો કરશો નહીં તેવુ કહેવાનો કોઈ અર્થ ન્હોતો, કારણ હજી તો તેમની ગણતરી માણસમાં પણ થતી ન્હોતી. વેશ્યાનું ગામ તરીકે ઓળખાતુ હોવાને કારણે તંત્ર પણ માણસ તરીકે સામાન્ય અધિકાર પણ  તેમને આપતુ ન્હોતુ મેં કલેકટરને મળવાનો નિર્ણય કર્યો, સારો અનુભવ થશે તેવી આશા ન્હોતી. છતાં તે કલેકટર હતા એટલે તેમને જ મળવુ પડે તેમ હતું.

(ક્રમશ)

Monday, September 5, 2016

હું તો અમદાવાદ કલેકટર થવા માટે આવી હતી

2002ના વર્ષની વાત છે, પહેલી વખત ગામ છોડી અમદાવાદ આવી હતી, મહેસાણાના શંખલપુરમાં જ ઉછેરી હતી, બીએસસીનો અભ્યાસ પુરો કરી અમદાવાદ આવી યુપીએસસીની તૈયારી માટે આવી હતી, ત્યારે ખબર પડી કે અમદાવાદમાં પત્રકારત્વનો અભ્યાસ ચાલે છે. યુપીએસસીના તૈયારી સાથે પત્રકારત્વમાં અભ્યાસ શરૂ કર્યો, ત્યારે ઘણા બધા નવા લોકોને મળવાનું થયુ, સ્વૈચ્છીક સંસ્થાઓમાં જવાનું થતુ, તે જોઈ લાગતુ કે કેટલાંક લોકો કેટલુ સારૂ કામ કરે છે..

આ વાત મીત્તલ પટેલની છે, જે છેલ્લાં એક દસકાથી સામાન્ય રીતે પુરૂષો પણ જે વિષય ઉપર કામ કરવાનું ટાળે તેવા હાઈવે લુંટ કરતા ડફેરો અને વાડીયામાં દેહવિક્રય કરતી મહિલાઓની વચ્ચે કામ કરે છે.તાજેતરમાં વાડીયાથી નવી જીંદગીની શોધમાં ભાગી નિકળેલી સોનલના કેસમાં મીત્તલ પટેલની નિર્ણાયત્મક ભુમીકા રહી, મીત્તલનો પરિચીય ખાસ્સો જુનો છે, પણ આ સંદર્ભમાં વિગતે વાત થઈ, ત્યારે થયુ કે તે અંગે  પણ કઈક લખાવુ જોઈએ.

પત્રકારત્વના અભ્યાસ દરમિયાન સોનલ પંડયા જેવા કેટલાંક સંવેદનશીલ શિક્ષકો અને મીત્રો મળ્યા, તેના કારણે વિચારવાની પ્રથા બદલાઈ ગઈ, પત્રકારત્વના અભ્યાસને કારણે એક સંસ્થા દ્વારા સ્કોલરશીપ મળી, જેમાં મારે દક્ષિણ ગુજરાતમાં જઈ શેરડી પકડવતા ખેત મજુરો ઉપર એક રીપોર્ટ તૈયાર કરી આપવાનો હતો, જીંદગીન પહેલો અનુભવ હતો, મેં માત્ર થોડા કપડા અને થોડા પુસ્તકો લઈ  ટ્રેઈન પકડી, દોઢ મહિનો ત્યાં જ રહેવાનું હતું, ટ્રેઈનમાંથી ઉતરી હું ચાલતી ખેતરોમાં થઈ ખેત મજુરો રહેતા હતા ત્યાં, પહોંચી. મારી તમામ ધારણાઓ ઉપર પાણી ફરી વળ્યુ, મને હતું ત્યાં ખેતરો વચ્ચે મારી રહેવાની વ્યવસ્થા હશે, કામ કરીશ અને મજા પણ આવશે, ખેત મજુર ગરીબ તો હોય, પણ આ લોકો અત્યંત ગરીબ હતા.

મારી સાથે એક સ્થાનિક વ્યકિત આવ્યો હતો, મેં તેને પુછયુ મારી રહેવાની વ્યવસ્થા શુ છે, તેણે મજુરના ઝુપડા તરફ ઈશારે કરી મારૂ ઠેકાણુ બતાવ્યુ, તેને ઝુપડુ પણ કઈ રીતે કહું, માત્ર પ્લાસ્ટીક બાંઘેલુ હતું અને તે પણ ત્રણ ફુટની ઉંચાઈ, તેમાં પલાઠીવાળી બેસવુ પણ મુશ્કેલ હતું. મેં નક્કી કર્યુ કે દોઢ મહિનો તો અહિયા રહી જ શકાય નહીં., આજે જ ખેત મજુરો સાથે વાત કરીશ અને સાંજે જ અમદાવાદ જતી રહીશ. મારૂ મન  અશાંત થઈ ગયુ. ત્યાં જ એક ગરીબ મજુર રડતો રડતો આવ્યો તેની કેડમાં એક સાવ નાનું બાળક હતું, તેના કાનમાંથી લોહી આવી રહ્યુ હતું.

મેં તેને પુછયુ શુ થયુ, તેણે કહ્યુ તે તેની પત્ની સાથે ખેતરના રસ્તે આવતો હતો, પત્નીની કેડમાં બાળક હતું, ત્યારે બે માણસો મોટર સાયકલ ઉપર આવ્યા અને તેની પત્નીને ઉપાડી લઈ ગયા, કેડમાં રહેલુ બાળક રસ્તામાં ફેંકી દીધુ. હું આ સાંભળી  ડરી ગઈ, મેં તો ભાગી જવાનો નિર્ણય કર્યો, પણ તરત જવામાં પણ ડર લાગતો હતો, કારણ આ મજુર જે રસ્તે આવ્યો હતો તે જ રસ્તે અડધો કલાક પહેલા હું આવી હતી, મારી સાથે પણ આ જ થઈ શકતુ હતું. મને હતું કે હમણાં થોડીવારમાં પોલીસ આવશે અને મજુર સ્ત્રીને શોધવાની શરૂઆત થશે, પણ અડધો કલાક થઈ ગયો , પોલીસ પણ આવી નહીં અને પેલો મજુર જેની પત્નીને ઉપાડી ગયા હતા, તે પણ ખેતરમાં કામે લાગી ગયો હતો.

મને આર્શ્ચય થયુ મે પેલા મજુરને પુછયુ તને તારી પત્નીની ચીંતા નથી, પોલીસને ના બોલાવી .. તેણે મને કહ્યુ બેન પોલીસને બોલાવીશ તો મને કોઈ મુકાદમ ખેતરમાં કામ આપશે નહીં, મને આ સાંભળી આધાત લાગ્યો, એક માણસની પત્ની જતી રહી હતી, પણ કોઈ મજુરી નહીં આપે તેની ચીંતામાં તે પોતાની પત્નીનો આધાત પણ ભુલી જવા તૈયાર હતો., અંદરથી મારો ડર વધી રહ્યો હતો, રાતે પાછા જવાય તેવુ ન્હોતુ, રાત ખેતરમાં જ રહેવાનું નક્કી કર્યુ, એક મજુર સ્ત્રીને પુછયુ, મને રહેવા મળશે. તેણે કહ્યુ બેન આખી જીંદગી રોકાઈ જાને.. તેણે રાત રહેવાની મંજુરી આપી, સુવા માટે એક મીણીયુ આપ્યુ નવેમ્બરની ઠંડી હતી,મારી પાસે ઓઢવાનું પણ કઈ ન્હોતુ, મેં રાતે એક પછી એક છ કપડાં એક ઉપર પહેરી લીધા છતાં રાત પસાર થતી ન્હોતી, મેં જોયુ તો મારી બાજુમાં પેલી સ્ત્રી પોતાની પહેરેલી સાડીને ઓઢી ઘસઘસાટ ઉંઘતી હતી અને તેનો પતિ મારા કારણે ઝુપડાની બહાર ખુલ્લામાં સુતો હતો..

સવારે પડી હું નિકળી જવાની હતી, પેલા મજુરોની સવાર રોજ જેવી જ હતી. જેની પત્નીને ઉપાડી ગયા હતા, તે કામે કરવા લાગી ગયો હતો, દરેક મજુર પોતાની જીંદગીમાં વ્યસ્ત હતો, મને વિચાર આવ્યો હું તો રીપોર્ટ બનાવી દઈશ અને અહિયાથી જતી રહીશ પણ પછી મારા રીપોર્ટને કારણે આ લોકોની જીંદગીમાં શુ ફેર આવશે, મારી પાસે બે જ વિકલ્પ હતા, ભાગી જઉ અથવા આ લોકો માટે લડુ, પણ લડવુ સહેલુ ન્હોતુ, મારી ઉમંર નાની હતી, અનુભવ ન્હોતો, અને સ્ત્રી પણ હતી. પણ મેં હવે દોઢ મહિનો રોકાઈ જવાનો નિર્ણય કર્યો, મુશ્કેલી બહુ હતી, જે મજુરો વચ્ચે રહેતી, તેઓ મને બહુ શ્રીમંત માનતા હતા, સ્ત્રીઓ ચુલા ઉપર રસોઈ કરતી હોય ત્યારે તે જોઈ મને ખુબ ભુખ લાગતી, એક દિવસ તો ત્રણ દિવસ સુધી જમી ન્હોતી, પેલી સ્ત્રીઓ એવી માનતી કે આ બહેન તો બહુ મોટા ઘરના છે તે થોડુ આપણુ જમે, મને થતુ કે જો તે પુછે કે જમવુ છે તો હમણાં જ તુટી પડુ. ભુખ લાગી છે તેવુ કહેવાની પણ હિમંત થતી ન્હોતી.

નજીકના ગામમાં કોઈ જમવાની પણ વ્યવસ્થા ન્હોતી, છતાં ત્યાં જઈ પુછયુ કયાં જમવાનું મળે, એક માણસે કહ્યુ ત્રણ કિલોમીટર દુર જલારામ મંદિરમાં સદાવ્રત ચાલે છે, બસ આ સાંભળતા હું રીતસર દોડતી ત્યાં પહોંચી, પણ બપોરના ત્રણ વાગી ગયા હતા. વાસણો ઘસાઈ રહ્યા હતા, જમવાનું ખલાસ થઈ ગયુ હતું, મેં તમને કહ્યુ મને ભુખ લાગી છે, તેમણે મને કહ્યુ કઈ નથી માત્ર પ્રસાદ છે, મેં કહ્યુ પ્રસાદ આપો, તો તેમણે પ્રસાદની માત્રામાં જ પ્રસાદ આપ્યો, મેં વિનંતી કરી થોડો વધારે આપો, તો ગુસ્સામાં થોડો વધારે આપ્યો આ રીતે ત્યાં રોકાઈ હતી. હું પત્રકારત્વ ભણી રહી હતી, પણ ત્યાંના લોકો મને પત્રકાર માની રહ્યા હતા તેના કારણે તેમને પણ અસહકાર રહેતો હતો, ખેત મજુરોનું તમામ રીતે શોષણ થતુ હતું, તેમની પત્નીઓ ઉપાડી જવાતી હતી, મજુરીના પુરતા પૈસા પણ મળતા ન્હોતા.

દોઢ મહિનો રોકાઈ, અમદાવાદ આવી રહી હતી ત્યારે મન ખુબ જ વ્યાકુળ હતું, મારી કલ્પના અને ઘારણા કરતા વધુ દારૂણ સ્થિતિ શેરડી પકડતા ખેત મજુરોની હતી, મારો રીપોર્ટ તૈયાર થઈ ગયો હતો, પણ તેથી શુ થાય. અમદાવાદ જતાં પહેલા મેં વલસાડ કલેકટરને મળી ખરેખર મજુરોની હાલત કેવી છે તે અંગેે તેમને રજુઆત કરવાનો નિર્ણય કર્યો. હું કલેકટર પાસે પહોંચી , મારી મેં તેમને જમીની વાસ્વીકતા શુ છે, સરકારી કાયદાના લીરા કેવી રીતે ઉડી રહ્યા છે, બધી જ વાત કરી. તેમણે મને સાંભળી કહ્યુ.. તમે મને જે કહો છો તેમા નવુ શુ છે.. મને બધી જ ખબર છે, પણ કોઈ ફરિયાદ કરે નહીં ત્યાં સુધી કોઈ પણ કલેકટર કઈ જ કરી શકે નહીં.

હું સાંભળી જ રહી, મને હતું કે કલેકટર એટલે વિશાળ સત્તા ધરાવતો અધિકારી, જે સામાન્ય લોકોની જીંદગી બદલી શકે છે, અને સરકારે તેના માટે જ તેમને આ ખુરશીમાં બેસાડયા છે. પણ જો કલેકટર કઈ જ કરી શકતો નથી તો પછી મારે શુ કામ કલેકટર થવુ જોઈએ, અને મેં કલેકટર થવાનો વિચાર ત્યાં જ પડતો મુકી નવા વિચારની શોધમાં અમદાવાદ પાછી ફરી.

(ક્રમશઃ)

Sunday, September 4, 2016

સર અમારો મીત્ર ત્રાસવાદી થાય તે પહેલા તેને બચાવી લો..

પ્રતિકાત્મક તસવીર






  





સર અમારા મીત્રને બચાવી શકો તો બચાવી લો, અમને શંકા છે કે તે ત્રાસવાદી પ્રવૃત્તીમાં જોડાઈ ગયો છે, અમે તેને ગુમાવવા માગતા નથી, અને હવે તે અમને મળતો પણ નથી. આ શબ્દો સ્કુલમાં જઈ રહેલા બાળકોના છે.તેઓ આ વાત મને તે ભરોસા સાથે  કરી રહ્યા હતા કે  હું તેમને જતા રહેલા મીત્રને બચાવી શકુ, મેં તેમને ખરેખર શુ બન્યુ તે જાણવાનો પ્રયત્ન કર્યો ત્યારે તેમણે માંડીને વાત કરતા કહ્યુ.

તે અમારા જેવો મસ્તીખોર, વાતોડીયો અને અમારો ખુબ સારો મીત્ર, પણ ધીરે ધીરે તેનો વ્યવહાર બદલાવવા લાગ્યો, તે અમારાથી દુર  રહેવાનો પ્રયાસ કરવા લાગ્યો અને સ્કુલમાંથી અચાનક લાંબી રજા પાડી જતો રહે, કયાં જાય છે શુ કરે છે તેની કોઈને જ ખબર પડે નહીં, તેને પુછીએ તો પણ તે કયાં ગયો હતો તેની કોઈ વાત કરે નહીં. પહેલા તો અમને લાગ્યુ કે તે કોઈ મુશ્કેલીમાં હશે અમે તેને મદદ કરવા માગતા હતા, જો કે તે બહુ જ શ્રીમંત પરિવારમાંથી આવે છે તેના કારણે તેને કોઈ આર્થિક સમસ્યા હોય નહીં તેવુ આજે પણ અમે માનીએ છીએ.

અમારા બધા પાસે મોબાઈલ ફોન, અમે એકબીજાના ફોનમાં ગેઈમ પણ રમતા અને ફોનની આપલે પણ કરતા હતા, પણ જેવો તેની અંદર બદલાવ આવ્યો એટલે તેણે અમને ફોન આપવાનો બંધ કરી દીધો, તે પોતાનો ફોનને જીવની જેમ સાચવવા લાગ્યો, છતાં એક દિવસ તેનો ફોન અમારા હાથમાં આવી ગયો, જયારે તેના ફોનના મેસેજ અને કેટલાંક ફોટોગ્રાફ જોયા તો અમે બધા જ ચૌંકી ગયા, કારણ તેમાં રહેલી વિગતો બહુ જ ધ્રુજાવી મુકનારી હતી, અમને અંદાજ આવી ગયો તો દેશ બહારથી ચાલતી ત્રાસવાદી પ્રવૃત્તીનો તે હિસ્સો બની ગયો છે.

અમે તેને વિશે પુછયુ ત્યારે તેણે અમારા એક પણ પ્રશ્નનો જવાબ આપ્યો નહીં, પછી તેણે અમારો સંપર્ક તોડી નાખ્યો છે, તે પોતાની જીંદગીનો ખોટી જગ્યાએ દાવ લગાડી રહ્યો છે, તે તો બરબાદ થશે તેની સાથે અનેક જીંદગીઓ તબાહ થઈ જશે, તે હમણાં દક્ષિણ ભારતના એક શહેરમાં રહી રહ્યો છે, તેને કઈ રીતે પાછો લાવવો અમને ખબર નથી, તમે જે કઈ કરી શકો તે કરો, કારણ તે આજે અમારો મીત્ર છે અને આવતીકાલે તે અમારો મીત્ર હતો તેવુ અમારે કહેવુ નથી.

અત્રે ઉલ્લેખનિય છે કે ગુજરાત ત્રાસવાદીઓના સોફટ ટાર્ગેટ ઉપર છે, હમણાં ભલે ગુજરાત શાંત હોય પણ કોઈ સંગઠન   ટીનએજર યુવકોનો ઉપયોગ કરી ગુજરાતમાં સ્લીપર સેલ તૈયાર કરી રહ્યુ હોય તો તે શકયતા નકારી શકાતી નથી. મને મળવા આવેલા બાળકોની શંકા ખોટી જ નિકળે તેવુ આપણે મનોમન માનીએ, પણ તેમ છતાં આવુ બને જ નહીં, તેમ માની આ  માહિતી ખોટી જ હશે તેમ માની તેને ટાળી શકાય નહીં જયારે મામલો ત્રાસવાદને લગતો હોય. મેં આ સંબંધે સંબંધીત અધિકારીઓનું ધ્યાન દોર્યુ જ છે. પણ સારી બાબત એવી પણ છે કે એક મીત્રની ચીંતા કરનાર આવા મીત્રો હોય તો મીત્રની સાથે ઘણી જીંદગીઓ બચાવી શકાય તેમ છે.

Saturday, September 3, 2016

તારા પ્રેમને મારી બંધ મુઠ્ઠીમાં અકબંધ રાખીશ

તે દિવસ સાગર ઓફિસમાં કામ કરી રહ્યો હતો ત્યારે માનસીનો ફોન આવ્યો, તેણે પુછયુ સાગર તમે ઘરે વહેલા આવી જશો, સાગરે રોજ પ્રમાણે મઝાક કરતા પુછયુ કેમ મેડમ રોમાન્સનો મુડ છે, માનસીએ ધીમા અવાજે કહ્યુ ના જરા તબીયત સારી લાગતી નથી, સાગર ગંભીર થઈ ગયો,, તેણે તરત વાત બદલતા પુછયુ શુ થયુ માનસી આર યુ ઓકે. માનસીએ કહ્યુ ના ના તેવુ ખાસ નથી,.પણ ઉલટીઓ બહુ થઈ રહી છે, બેચેની લાગી રહી છે. સાગર ફોન મુકયો અને તરત ઘરે જવા નિકળ્યો. સાગરે ઘરે જઈ જોયુ તો માનસી બેડમાં સુઈ રહી હતી, તેની તબીયત સારી ન્હોતી, તેમ છતાં કોણ જાણે આજે સાગરને માનસી ખુબ સુંદર લાગી રહી હતી.

સાગરે તેના કપાળ ઉપર હાથ મુકી જોયુ તો ટેમ્પરેચર નોર્મલ હતું, માનસી સાગરનો હાથ પકડી લેતા કહ્યુ ઉતાવળે કયાં આવવાની જરૂર હતી, મેં માત્ર વહેલા આવવાનું કહ્યુ હતું તરત નહીં, મેં લીંબુ સરબત પીધુ થોડુ સારુ  પણ લાગી રહ્યુ છે, તો પણ સાગર તેને લઈ ડૉકટર પાસે ગયો, માનસી શાંત હતી,ડૉકટરે માનસીનું મેડીકલ ચેકપ કર્યુ અને કહ્યુ મીસ્ટર સાગર કોંગ્રેચ્યુલેશન તમે પિતા થવા જઈ રહ્યા છો, સાગરના ચહેરા ઉપર કોઈ જ ભાવ ના આવ્યો, ડૉકટરની વાત સાંભળી માનસી પોતાના હર્ષના આંસુ રોકી શકી નહીં, સાગર દીગમુઠ થઈ જોઈ રહ્યો હતો, ડૉકટરને તો ઠીક માનસીને પણ કઈક વિચિત્ર લાગ્યુ, તેણે બાજુમાં બેઠેલા સાગરનો હાથ પકડતા ધીમેથી કહ્યુ સાગર તમે પપ્પા થવાના છો, માનસીના સ્પર્શે સાગરને હલાવી મુકયો, તે એકદમ સફાળો જાગ્યો હોય તેમ તેણે માનસીને વ્હાલથી નજીક લેતા કહ્યુ આ લવ યુ માનસી.. માનસી શરમાઈ ગઈ કારણ સામે ડૉકટર બેઠા હતા, સાગરનો વહેવાર જોઈ ડૉકટર પણ હસવા લાગ્યા.

રસ્તામાંથી સાગરને ખુબ ફ્રુટ લીધા, ડૉકટરે કહેલી દવાઓ અને વિટામીન્સ લીધા, સાગર કાર ચલાવી રહ્યા હતા ત્યારે બાજુમાં બેઠેલી માનસીનો હાથ સાગરના સાથળ ઉપર હત, સાગર એકદમ શાંત હતો, સાગર અને માનસીના લગ્નના દસ વર્ષ બાદ તેમના ઘરે સંતાન આવી રહ્યુ હતું, અનેક દવાઓ અને બધા પછી જયારે સાગર માનસીક હારી ગયો ત્યારે બાળકના આગમનના સમાચાર મળ્યા હતા, ઘરે આવ્યા ત્યાર સાગર તેનો હાથ પકડી ઘરમાં લઈ આવ્યો, તેને સુવાડી, સાગરના મનમાં કઈક ચાલી રહ્યુ હતું, પણ તે શુ હતું માનસી સમજી શકી નહીં, સાગરે પોતાની તીજોરી ખોલી કોઈક ફાઈલ વાંચી અને પાછી મુકી દીધી. ત્યાર બાદ માનસીનો સમય જેમ જેમ આગળ વધતો ગયો તેમ તેમ સાગર તેની ખુબ કાળજી લે. ઘણી વખત સાગર માનસીને ધ્યાનથી જોતો, તેને લાગતુ માનસી કેટલી ખુશ છે.

જયારે માનસીના ગર્ભમાં રહેલું બાળક અંદર ફરવા લાગ્યુ ત્યારે માનસી સાગરનો હાથ પકડી પોતાના પેટ ઉપર મુકી કહેતી જુઓ તમારા જેવુ છે, મસ્તીખોર મમ્મીને હેરાન કરે છે. સાગર તેનું ખુબ જ ઘ્યાન રાખતો, માનસી નાની હતી ત્યારે જ તેની મમ્મી ગુજરી ગઈ હતી, એટલે જયારે માનસીને ડેટ નજીક આવી ત્યારે સાગરે પંદર દિવસ પહેલા રજા લઈ લીધી હત, રાતના ત્રણ વાગે માનસીને દુખાવો શરૂ થયો, સાગર તેને તરત હોસ્પિટલ  લઈ ગયો, માનસી લેબર રૂમમાં હતી, અને સાગર બહાર આટા મારી રહ્યો હતો, તેનું મન બેચેન થઈ રહ્યુ હતું, માનસીને જયારે અંદર લઈ જતા ત્યારે સાગરે તેને હાથ પકડી કહ્યુ હું છુ તારી સાથે... સવારનાસાડા પાંચ વાગ્યા, હોસ્પિટલની બાજુમાં આવેલા મંદિરમાં આરતીનો ઘંટનાદ થયો, તે જ વખતે નર્સ લેબર રૂમમાં બહાર આવી મીસ્ટર સાગર તમને દિકરો થયો છે. સાગરે આંખો બંધ કરી લીધી, નર્સને પણ સમજાયુ નહીં કે સાગર ખુશ થયો કે નહીં.

સાગરે આંખો ખોલી સુર્યના પહેલા  કિરણનો કુમળો પ્રકાશ રૂમમાં આવી રહ્યો હતો તેણે નક્કી કર્યુ દિકરાનું નામ ક્ષીતીજ હશે. સાગર અને ક્ષીતીજ વચ્ચે ખુબ જ પ્રેમ સમયની સાથે ક્ષીતીજ મોટો થવા લાગ્યો, માનસી પણ ખુશ હતી, ઘણી વખત સાગર માનસીને ખુશ જોતો ત્યારે તેને લાગતુ કે તે હસતી હોય છે ત્યારે કેટલી સુંદર લાગે છે, જયારે સુખ હોય ત્યારે સમય ચાર પગે દોડવા લાગે છે, ક્ષીતીજને મોટો થતા વખત લાગ્યો નહીં , તેણે કોલજ પુરી અને બેગ્લોર જઈ કોમ્પયુટર સોફટવેરનો અભ્યાસ કરી અમદાવાદ પરત આવ્યો, સાગરના જ કહેવાથી નોકરી કરવાને બદલે તેણે પોતાની જ એક કંપની શરૂ કરી, બધુજ  હેપ્પી એન્ડીંગ ફિલ્મની જેમ સારૂ ચાલી રહ્યુ હતું. સાગર ઘણી વખત જોતો કે ક્ષીતીજ કોના જેવો લાગે છે, ત્યારે લાગતુ કે તે માનસી જેવો જ છે.

ક્ષીતીજ પણ પ્રેમમાં પડયો, તેને રાધીકા નામ હતું તે પણ સોફટવેર એન્જીનિયર હતી, એક દિવસ ક્ષીતીજે કહ્યુ પપ્પા કાફે કોફી ડેમાં મળીશુ મારે તમારે કામ છે આ કઈ નવુ ન્હોતુ, માનસીને સરપ્રાઈઝ આપવાના બાપ -બેટાના બધા જ કામ કાફે કોફી ડેમાં જ  પ્લાન થતાં હતા. સાગર કોફી શોપમાં પહોચ્યો ત્યાં ક્ષીતીજ અને  રાધીકા  હતા, ક્ષીતીજે રાધીકાને પોતાના પપ્પાની ઓળખાણ આપતા કહ્યુ  મા મારો શ્વાસ છે અને આ પપ્પા મારો પ્રાણ છે. તેમના વગર જીવી ના શકુ, સાગરની આંખ ભરાઈ આવી, અને નક્કી થયા પ્રમાણે માનસીને કીધા વગર રાધીકાને ઘરે લઈ આવ્યા, થોડા દિવસમાં માનસી સાસુ પણ થઈ ગઈ, ક્ષીતીજના લગ્નને બે વર્ષ થયા હશે એક રાતે માનસીની તબીયત બગડી શ્વાસ લેવામાં તકલીફ પડવા લાગી, સાગર અને ક્ષીતીજે  એમ્બુલન્સ બોલાવી હોસ્પિટલ લઈ ગયા, સારવાર શરૂ થઈ એટલે સાગરે ક્ષીતીજને કહ્યુ તુ ઘરે જા હુ છુ મમ્મી પાસે તુ સવારે આવજે,

દવાની અસર થતા થોડુ સારૂ લાગતા, માનસીએ આંખ ખોલી તેણે એક નજર હોસ્પિટલના રૂમમાં ફેરવી જોઈ લીધુ, સાગર સિવાય કોઈ ન્હોતુ.  માનસીથી બોલી શકાતુ ન્હોતુ તેમ છતાં ક્ષીતીજ કયાં છે તે પુછી લીધુ, તે કઈક કહેવા માગતી હતી,. તેનો હાથ હલ્યો, તેની આંગળીઓ જાણે સાગરને કહી રહી હતી,. મારે રહેવુ છે તમારી સાથે, એટલે સાગરે તેનો હાથ પકડયો, માનસીના હોઠ ફફડયા, પહેલા તો સાગર સમજી શકયો નહીં, પણ પછી સમજાયુ કે માનસીએ કહ્યુ મારે તમને કહેવુ છે.. સાગરે જોયુ તેને બોલવામાં પણ શ્રમ પડી રહ્યો હતો,. સાગરે કહ્યુ માનસી અત્યારે સુઈ જા સવારે મને જે કહેવુ હોય તે કહેજો, હું તને સાંભળીશ હું તારી પાસે જ  છુ. માનસીએ આંખો બંધ કરી ત્યારે તેની બંધ પાપળોની પાછળથી આંસુ નિકળ્યા, સાગરે તે જોયા અને તેણે આંસુઓને પોતાની હથેળીમં લઈ લીધા.

સવારે માનસી ઉઠી જ નહીં, સાગરને મુકી માનસી ચાલી નિકળી, જીંદગીના  મંચ ઉપરનું એક પાત્ર અચાનક  ચાલી નિકળે જેની આપણને આદત થઈ ગઈ હોય છે, હવે તે આદત ભુલવી મુશ્કેલ પણ મુશ્કેલ હોય છે. સાગરે તમામ વિધીઓ કરી, દસમું હતું ત્યારે કાગડો માનસીના પીંડને સ્પર્શ કરતો ન્હોતો, ત્યારે સાગરે મનોમન કહ્યુ માનસી ક્ષીતીજ મારો છે હું ધ્યાન રાખીશ અને તરત કાગડો પીંડને સ્પર્શ કરી ગયો. એક એક માન્યતા છે કે દસમાની વિધિમાં મૃત વ્યકિતના નામે બનાવેલા પીંડને કાગડો સ્પર્શ ના કરે તો તેની કોઈ ઈચ્છા અધુરી હોય તો કાગડો પીંડને સ્પર્શ કરતો નથી. હવે સાગર , ક્ષીતીજ અને રાધીકા ઘરમાં હતા.

થોડા દિવસ પહેલા સાગર પોતાની તીજોરી સાફ કરવા બેઠા ત્યારે જુના કાગળો જોઈ જઈ ફાડી રહ્યા હતા ત્યારે ત્રીસ વર્ષ પહેલાની એક ફાઈલ મળી તે સાગરનો મેડીકલ રીપોર્ટ હતો, તેના પાના પીળા પડી ગયા હતા, સાગરે ફાઈલ ખોલી જોઈ , તે ડૉકટર સાગરનો મીત્ર હતો, તે સાગરને કઈ કહ્યો શકયો ન્હોતો માટે ફાઈલ ઉપર નોંધ  કરી   હતી. સોરી દોસ્ત સાગર તને કહેતા મારી હિમંત થતી નથી.. પણ વાસ્વીકતા નકારી શકાતી પણ નથી, તારા બધા જ રીપોર્ટ મેં ચેક કર્યા છે, તુ પિતા થઈ શકે તેમ નથી. માનસીનું ધ્યાન રાખજે. સાગર પિતા થઈ શકે તેમ નથી તે વાત ખુદ સાગરે ત્રણ દસકા છુપાવી રાખી હતી, આજે ક્ષીતીજ  પણ અઠ્યાવીસ વર્ષનો થઈ ગયો હતો.

જે દિવસે માનસી પ્રેગનન્ટ હોવાની ખબર પડી ત્યારે સાગરને થયુ કે તે માનસીને એક વખત પોતાની ફાઈલ બતાડી પુછે, માનસી તુ કઈ રીતે પ્રેગનન્ટ થઈ શકે, પણ તે માનસીની આંખમાં જોયેલી ખુશીને કારણે સાગર કયારે પુછી શકયા જ નહીં, કદાચ માનસી છેલ્લાં દિવસે પણ આ જ વાત કહેવા જઈ રહી હતી, પણ સાગરમાં સાચુ સાંભળવાની હિમંત ન્હોતી, આજે માનસી રહી નથી અને સાગરને ખબર નથી ક્ષીતીજના  પપ્પા કોણ છે ક્ષીતીજ  માટે તો હવે તેનું વિશ્વ એટલે સાગર છે. સાગર તેનું વિશ્વ બનાવી રાખશે કારણ તેણે માનસીને વચન આપ્યુ છે. સાગરને ખબર હોવા છતાં કે ક્ષીતીજ તેનું સંતાન નથી છતાં તે કયારેક ક્ષીતીજનો તીરસ્કાર કરી શકયો નહીં. સાગર કાગળો ફાડી રહ્યા હતા ત્યારે ક્ષીતીજ ત્યાં આવ્યો શુ કરો છો પપ્પા. સાગરે તરત પેલી ફાઈલ લઈ તેના જીણા ટુકડા ટુકડા કરતા કહ્યુ કઈ નહીં બેટા ભુતકાળને ફાડી રહ્યો છુ.. આ સાંભળી ક્ષીતીજ અને રાધીકા બન્ને હસવા લાગ્યા, પણ તેમને ખબર ન્હોતી કે ખરેખર સાગરના ભુતકાળના હવે ટુકડા ટુકડા થઈ ગયો છે.

Friday, September 2, 2016

હું અનીલનો સંસાર તોડી મારો સંસાર માંડવા માંગતી નથી.

પોતાના લગ્નને માંડ અડતાલીસ કલાક થયા હતા ત્યારે સોનલને ખબર પડી કે તે જેને પ્રેમ કરતી હતી, અને જેની સાથે લગ્ન કર્યા તે અનીલ તો પરણિત છે અને બે બાળકોનો પિતા છે, ત્યારે તે ખુબ રડી હતી, પણ હવે તેણે પોતાના આંસુઓ અને લાગણીઓ ઉપર કાબુ મેળવી લીધો છે, હજી તે વીસ વર્ષની જ છે, તે પંદર વર્ષની ઉમંરે દેહવિક્રયના ધંધામાં આવી ચુકી હતી, તેણે તમારા અને મારા કરતા વધુ દુનિયા જોઈ લીધી છે, તેને કોણ શુ કહે છે તેની નિસ્બત નથી, તેને શુ કરવુ છે તેણે નક્કી કરી લીધુ છે.

નારી સંરક્ષણ ગૃહની બહાર આવ્યા બાદ તેણે સ્વસ્થતા કેળવી લીધી છે, અનીલની વાત નિકળે ત્યારે તે કોઈ પણ કટુતા વગર કહે છે, તેનો આભાર માનુ એટલો ઓછો છે, કારણ તેણે મને તે નર્કમાંથી બહાર કાઢવાની હિમંત તો કરી, બસ કદાચ તેનું કામ એટલુ જ હતું, તેના સામે મારી કોઈ નારાજગી નથી, હું તેને પ્રેમ કરતી હતી અને તેની સાથે સંસાર પણ માંડવો હતો, પણ કદાચ તે મારા નસીબમાં ન્હોતો, અનીલ સાથે રહેવા તૈયાર હોય તો પણ હું રહેવા તૈયાર નથી, તેને પણ એક પત્ની છે, તે પણ સ્ત્રી છે, હું તેની સ્થિતિ સમજી શકુ છુ, તેનો સંસાર તોડી મારે મારા સંસારની ઈમારત ચણવી નથી, ત્યાં જયા રહે ત્યાં ખુશ રહે એટલુ જ કહીશ.

હવે શુ કરીશ તેવો પ્રશ્ન પુછીએ ત્યારે સોનલ આત્મવિશ્વાસથી કહે છે, હું અમદાવાદમાં રહીને કોઈ પણ કામ પણ શીખીશ, મહેનત કરીશ, કદાચ મહેનતના પૈસાથી એક લુગડુ ઓછુ આવશે તો ચાલશે પણ વધુ પૈસા મળતી વાડીયાની ગંદકીમાં જવુ નથી તે નક્કી છે, સોનલ કહે છે ત્યાં પૈસા વધુ મળતા હતા, પણ ગંદકીના ધંધાનો પૈસો કયારેય ટકતો નથી, નહીંતર અમે બંગલામાં રહેતા હોત, મારૂ મન અહિયા શાંત છે, મને ખબર છે મારી સાથે બધુ જ સારૂ થશે. તે કહે છે મારી મા મને પાછી લઈ જવા માંગે છે, હું તેને પણ સમજાવીશ કે હવે આ જીંદગીમાંથી બહાર આવી જાવ, હું મહેનત કરી પૈસા કમાઈશ,. મારા ગામ મારી મા અને ભાઈઓને પણ પૈસા મોકલીશ, મહેનતના પૈસાથી પણ જીવી શકાય છે તેવુ હું તમને બતાડીશ.

હું તેને મળવા ગયો ત્યારે તેના હાથમાં કેટલાંક પુસ્તકો હતા, મેં પુછયુ તારા હાથમાં શુ છે, તે હજી શરમાળ છે, તેણે મારી સામે પુસ્તકો ધર્યા, મેં પુછયુ શુ કરવુ છે, તેણે કહ્યુ ભણવુ છે.. બહુ નહીં તો કઈ નહીં લખતા વાંચતા આવડી જાય તો પણ ઘણુ છે.મને ખબર છે, સોનલ ભણશે કારણ તેને જીંદગીએ એટલા બધા પાઠ શીખવ્યા છે કે પુસ્તકનું જ્ઞાન તેની જીંદગીના જ્ઞાન સામે કઈ જ નથી, હું ત્યાંથી નિકળ્યો ત્યારે મન કહેતુ હતુ સુખી રહેજે.. આ શહેર તારી સાથે..તુ એકલી નથી.. છતાં તારી લડાઈ તો તારે એકલાએ જ લડવાની છે. અમારી સોનલ કાયમ અમારી મદદની વૈશાખીના સહારે ચાલે તો અમને પણ મંજુર નથી.

Thursday, September 1, 2016

અનીલ સોનલને છોડીને ભાગ્યો ન્હોતો..

પોતાની આંખમાં સંસાર માંડવાનું સ્વપ્ન લઈ અનીલ સાથે વાડીયાથી ભાગેલી સોનલ લગ્ન બાદ બહુ ખુશ હતી, હા તેના મનમાં રંજ હતો તે બીજી છોકરીઓના લગ્ન થાય તેવી ધામધુમ ન્હોતી, બીજી તરફ સતત સંતાઈને ફરવાનું હતું ત્યારે તંત્ર અને પોલીસની મદદ મળે તેવી અપેક્ષાને કારણે તેમની પ્રેસ કોન્ફરન્સ રવિવારે બોલાવવમાં આવી હતી, બપોર સુધી બધુ બરાબર ચાલ્યુ, સાંજ થતાં મને ટાઈમ્સ ઓફ ઈન્ડીયાના પત્રકાર પાર્થ શાસ્ત્રીનો ફોન આવ્યો, તેણે મને જાણકારી આપી કે અનીલ તો  પરિણત છે અને બે સંતાનો છે, ત્યારે મારા પગ નીચેની ધરતી ખસી ગઈ, પહેલા તબ્બકે જ હું મુર્ખ બન્યો હોવાની લાગણી થઈ, મેં તરત મીત્તલ પટેલને ફોન જોડયો, મેં ફોન કર્યો તેની થોડી મિનીટ પહેલા જ તેમને પણ કોઈકે આ જાણકારી આપી હતી, તે પણ સ્તબ્ધ હતી, કારણ તે પણ આ બાબતથી સંપુર્ણપણે અજાણ હતી.

સોનલના લગ્ન થાય તેવી મનમાં ખુબ જ ઈચ્છા હતી, પણ તેના લગ્ન કોઈ પરણિત સાથે થાય તેને કાયદો પણ મંજુરી આપતો નથી, હવે શુ થઈ શકે મને અને મીત્તલને ખબર ન્હોતી. મગજ સન્ન થઈ ગયુ હતું, કઈ જ એટલે કઈ જ સુઝતુ ન્હોતુ, મીત્તલે કહ્યુ તમે અનીલ સાથે વાત તો કરો, કદાચ આપણને મળેલી માહિતી ખોટી નિકળે તો... મનમાં હતા હા અનીલ કહી દે કે ખોટી વાત છે  મારા લગ્ન તો થયા જ નથી તે કેવુ સાારૂ.. મેં તેને ફોન જોડયો, તેનો અવાજ ઢીલો હતો.. મેં પુછયુ શુ થયુ તેણે કહ્યુ કઈ નહીં, મેં  તેને પુછયુ તુ પરણેલો છે..  તે રડવા લાગ્યો.. તેની હા હતી તેણે કહ્યુ મેં થોડીવાર પહેલા જ  સોનલને પણ કહ્યુ તે પણ મારા પરણિત હોવા અંગે જાણતી નથી તે પણ ખુબ રડી રહી છે.હું કઈ બોલી શકયો નહીં, મારી પાસે અનીલને ઠપકો આપવાના શબ્દો પણ ન્હોતો.. શુ કરૂ. કઈ જ ખબર પડે નહીં.

હું થોડી થોડી વારે મીત્તલને ફોન કરતો, તેની માનસીક સ્થિતિ પણ મારી જેવી જ હતી.પણ એક વાત નક્કી હતી, કે અનીલ પરણેલો હોવાને કારણે તેણે સોનલ સાથેના કરેલા લગ્ન કાયદેસર નથી, તો તેની સાથે રહી શકે નહીં, બીજી તરફ તેની પત્ની અને બાળકો પણ તેની રાહ જોતા હશે. મીત્તલે અનીલને ફોન કરી જાણ કરી હવે તુ અમદાવાદ છોડી તારા ઘરે પાછો ફર.. તે રડવા લાગ્યો.. તે સોનલને મુકી જવા તૈયાર ન્હોતો, તેને ખુબ સમજાવી તેના ગામ તેની પત્ની પાસે મોકલી દેવામાં આવ્યો, તે સોનલની માફી માગતો અમારા દબાણને કારણે આંખમાં આંસુ સાથે અમદાવાદ છોડી જતો રહ્યો, ત્યારે જ સમાચાર મળ્યા કે વાડીયાથી જીપો નિકળી છે તેમને ખબર પડી ગઈ છે કે સોનલ કયાં છે, આ સ્થિતિમાં સોનલ હવે એકલી હતી, તેની પાસે અનીલ પણ ન્હોતો.

પોલીસની મદદ અનિવાર્ય હતી, પણ પોલીસ પણ સીધી મદદ કરે તેમ ન્હોતી, આખરે નક્કી થયા પ્રમાણે સોનલે મહિલા પોલીસ હેલ્પલાઈનને ફોન કરી પોતાના પતિ અનીલ તેને છોડી જતો રહ્યો છે તેવી જાણકારી આપી મદદ માંગવામાં આવી, અનીલ છોડી ગયો છે તે વાત સાચી નહીં હોવા છતાં પોલીસની મદદ માટે આટલુ ખોટુ બોલવુ જરૂરી હતું, કારણ તેમા જ સોનલની સુરક્ષા હતી.થોડીવારમાં પોલીસ આવી અને સોનલને લઈ નારી સંરક્ષણગૃહમાં મુકી ગઈ, ત્યાં પણ સોનલ રડતી અને અનીલ પણ તેના ગામ રડતો હતો.

આ આખી ઘટના લખવા પાછળનો ચોક્કસ ઈરાદો છે, અનીલ પરણિત હોવા છતાં તેણે વાત સોનલ સહિત અમારા બધાથી છુપાવી તે વાત સાચી છે. પણ આ વારતાના તમામ પાત્રો તેની જગ્યાએ સાચા છે અને તેમનું જુદુ મહત્વ છે. અનીલ ખોટુ બોલ્યો તે વાત સાચી હોવા છતાં તે તેને છોડી ભાગી ગયો તેવુ કોઈ માનતુ હોય તે સાચુ નથી, કારણ તેવુ કહી અથવા તેવુ માની અનીલને પણ અન્યાય કરી બેસીએ છીએ. અનીલે આવુ કેમ કર્યુ તેની મને અથવા અન્ય કઈને ખબર નથી કારણ પ્રેમ કઈ ફીજીકસના નિયમો અને ગણિતના દાખલા જેવો નથી તેમાં કોઈ તર્ક ચાલતો નથી, છતાં હવે જીંદગીની લડાઈમાં સોનલે પોતાની જીંદગીના દાખલા જાતે જ માંડવા પડશે અને ગણવા પડશે.

સોનલ ખુદ અનીલની જીંદગી સાથે જોડાયેલુ સૌથી નજીકનું પાત્ર હતું તે આખી ઘટનાને કેવી રીતે જોઈ રહી છે તેની વાત આવતીકાલે કરીશુ

(ક્રમશ)

નરેન્દ્ર મોદી સોનલના મનની પીડા સમજયા

 બે દિવસ પહેલા વાડીયાથી દેહવિક્રયના ધંધામાંથી ભાગી અમદાવાદ આવેલી  સોનલે પોતાની વ્યથા એક ખુલ્લા પત્ર દ્વારા નરેન્દ્ર મોદીને જણાવી મદદ માંગી હતી. બુધવારે બપોરે સોનલ ગાંધીનગર પહોંચી, તેણે વાડીયા પછી પહેલી વખત બહાર પગ મુકયો હતો, સોનલ સાથે મીત્તલ પટેલ હતી, જે છેલ્લાં એક દસકાથી વાડીયામાં પોતાની સંસ્થા દ્વારા કામ કરી રહી છે. રાજયના મંત્રી નાનુભાઈ વાનાણીને મળી વાડીયામાં ખરેખર શુ ચાલી રહ્યુ અને તેની સ્થિતિથી વાનાણીને માહિતગાર કર્યા, તે ગૃહરાજય મંત્રી પ્રદીપસિંહ જાડેજાને મળવા માગતી હતી, પણ તેઓ ત્યાં હાજર ન્હોતા, પણ બુધવારની રાતે વડાપ્રધાન કાર્યાલયથી ગુજરાત સરકારને ફોન આવ્યો, વડાપ્રધાન નરેન્દ્ર મોદીએ સોનલના પ્રશ્ને તેમજ વાડીયાના પ્રશ્ને જ પણ થઈ શકે તેની કાર્યવાહી કરવાની સુચના આપી હતી.

ગૂરૂવારની સવારે મીત્તલ પટેલ ફરી વખત સચિવાલય પહોંચ્યા, ત્યારે મંત્રી નાનુભાઈ વાનાણીએ સમાચાર આપ્યા કે ગૃહવિભાગને વડાપ્રધાન કાર્યાલયથી ફોન આવી ગયો છે. ત્યાર બાદ પ્રદિપસિંહ જાડેજા પણ મળ્યા, જાડેજાએ મીત્તલ પટેલની રજુઆત સાંભળી અને આપીચોક્કસ તે દિશામાં કાર્યવાહી કરવાની ખાતરી પણ આપી  , તે દરમિયાન મારે મુખ્યમંત્રી વિજય રૂપાણીના અંગત સચિવ શૈલેષભાઈ સાથે વાત થઈ, તેમણે કહ્યુ મુખ્યમંત્રી સમગ્ર બાબતથી વાકેફ છે. તેમના ટેબલ ઉપર સોનલનો પત્ર પહોંચી ગયો છે અને તેમણે રાતે જ સંબંધીત અધિકારીઓને જરૂરી સુચના પણ આપી છે. આ આ મામલે બધા જ સંવેદનશીલ હોવાનું તેમણે જણાવ્યુ હતું.

એક તરફ સ્થાનિક કક્ષાએથી નિરાશા સાંપડી રહી હતી, જયારે સોનલને પોલીસ રક્ષણ મળવુ જોઈએ તેવો પ્રયાસ થયો ત્યારે પોલીસને પણ સોનલને રક્ષણ આપવામાં કોઈ રસ ન્હોતો, પણ બીજી તરફ નરેન્દ્ર મોદી સહિત મુખ્યમંત્રી વિજય રૂપાણી અને ગૃહરાજય મંત્રી પ્રદિપસિંહ જાડેજાએ કઈ પણ કહ્યા વગર તે દિશામાં પગલા ઉપડયા ત્યારે માત્ર સોનલનું જ નહીં વાડીયાની અનેક સોનલો માટે આશા જન્મી છે.હું ખુશ હતો, કારણ અંધકારમાં એક આશાનું કિરણ જોવા મળ્યુ, સચિવાલયની બહાર નિકળતા જ મને મીત્તલે ફોન કરી નરેન્દ્ર મોદી આખા મામલે હસ્તક્ષેપ કર્યો હોવાની જાણકારી આપી, તેમની ખુશીનો પાર ન્હોતા, તેમણે તરત બીજો ફોન લક્ષ્મી પટેલને કર્યો. થોડીવારમાં મીત્તલ અને લક્ષ્મી મને મળવા આવ્યા, છેલ્લાં કેટલાય દિવસનો ભાર ઉતરી ગયો હોય તેવુ લાગી રહ્યુ હતું.

હજી કામ ઘણુ કરવાનું અને કામની યાદી લાંબી છે. છતાં સોનલની સાથે અમને પણ સુરક્ષાનો અહેસાસ થઈ રહ્યો હતો. જયારે મેં સોનલ વતી નરેન્દ્ર મોદીને પત્ર લખ્યો ત્યારે મારા કેટલાંક મીત્રો માની રહ્યા હતા, કે મારી સાથેના વાંધાને કારણે નરેન્દ્ર આ બાબતે કોઈ પ્રતિભાવ આપશે નહીં, પણ મને ખાતરી હતી કે નરેન્દ્ર મોદીને મારી સામે એક હજાર વાંધાઓ હોય તો પણ તેમને સોનલ સામે કોઈ વાંધો નથી, દેશના વડાપ્રધાન તરીકે તેઓ સોનલને જરૂર મદદ મોકલશે અને તેમણે તે કરી,અમદાવાદ આવ્યા પછી પોતાનો ચહેરો સતત લોકોથી અજાણ્યા રહે તે માટે સોનલ મોંઢા ઉપર દુપટ્ટે બાંધી રાખતી હતી, તેણે નરેન્દ્ર મોદી તેની ચીંતા કરશે તેવા સમાચાર મળતા તેણે દુપટ્ટો છોડી નાખ્યો અને કહ્યુ હવે મારે કોઈનાથી ડરવાની જરૂર નથી.